Paralajmërim: Sekreti Përtej Materies Nuk Është Uahdetul Vuxhud

Tema e quajtur "Esenca e vërtetë e materies" është kritikuar prej disa njerëzve. Duke e keqkuptuar thelbin e kësaj teme, këta njerëz pohojnë se ajo që është shpjeguar si fshehtësia përtej materies është identike me mësimin e Uahdetul Vuxhud. Le të themi, para së gjithash, se autori i këtij libri është një besimtar që vepron saktësisht në përputhje me doktrinën e Ehlus Sunnetit dhe nuk e mbron pikëpamjen e Uahdetul Vuxhud.

Megjithatë, duhet të përkujtojmë gjithashtu se Uahdetul Vuxhud është mbrojtur nga disa dijetarë kryesor Islamik duke përfshirë Muhjiddin Ibn el-'Arabi. Është e vërtetë se dijetarë të shumtë të rëndësishëm Islamik të cilët e kanë përshkruar konceptin e Uahdetul Vuxhud në të kaluarën e kanë bërë këtë duke i marr parasysh disa çështje që ndodhen në këta libra. Megjithatë, ajo që shpjegohet në këta libra nuk është e njëjtë me Uahdetul Vuxhud.

Disa prej atyre të cilët mbrojtën pikëpamjen e Uahdetul Vuxhud u mbërthyen nga disa mendime të gabuara dhe bën disa pohime që bien në kundërshtim me Kur'anin dhe doktrinën e Ehlus Sunnetit. Ata, për shembull, e refuzuan plotësisht krijimin e Allahut. Megjithatë, kur flitet për çështjen e fshehtësisë përtej materies, pa dyshim se nuk ekziston ndonjë pohim i tillë. Kjo pjesë sqaron se të gjitha qeniet janë krijuar nga Allahu dhe se origjinalet e këtyre qenieve shihen prej Tij ndërsa njerëzit shohin vetëm pamjet e këtyre qenieve të formuara në trurin e tyre.

Malet, fushat, lulet, njerëzit, detërat – shkurt çdo gjë që shohim dhe çdo gjë për çka Allahu në Kur'an na bën me dije që ekziston dhe që Ai krijoi nga asgjëja është krijuar dhe me të vërtetë ekziston. Mirëpo, njerëzit nuk mund të shohin, ndiejnë apo dëgjojnë natyrën e vërtetë të këtyre qenieve përmes organeve të tyre shqisore. Ajo që ata shohin dhe ndiejnë janë vetëm kopje që paraqiten në trurin tonë. Kjo është një e vërtetë shkencore e mësuar në të gjitha shkollat e kryesisht në medicinë. E njëjta vlen për artikullin që jeni duke e lexuar tani; nuk mund ta shihni e as ta prekni natyrën e tij të vërtetë. Drita që vjen nga origjinali shndërrohet nga disa qeliza në sytë tonë në sinjale elektrike, të cilat pastaj barten në qendrën e shikimit në pjesën e pasme të trurit tonë. Aty është vendi ku krijohet pamja e këtij artikulli. Me fjalë të tjera, ju nuk po e lexoni një artikull i cili ndodhet para syve tuaj përmes syve tuaj; në të vërtetë, ky artikull është krijuar në qendrën e shikimit në pjesën e pasme të trurit tuaj. Artikulli që po e lexoni tani është një "kopje e këtij artikulli" brenda trurit tuaj. Artikulli origjinal shihet nga Allahu.

Si përfundim, fakti që materia është një iluzion i formuar në trurin tonë nuk e "hedh poshtë" materien, por na ofron ne informacion lidhur me natyrën reale të materies: se asnjë person nuk mund të ketë lidhje me origjinalin e saj.

Ky fakt pasqyrohet në librin tonë Idealizmi Filozofia e Matriksit dhe Natyra e Vërtetë e Materies si vijon:

Materia ekziston jashtë nesh, por ne nuk mund ta arrijmë atë

... [T]ë thuhet se materia është një iluzion nuk do të thotë se ajo nuk ekziston. Pikërisht e kundërta: pa marr parasysh se a e perceptojmë ne botën fizike apo jo, ajo ekziston. Por ne e shohim atë si një kopje në trurin tonë, me fjalë të tjera, si një interpretim të shqisave tona. Prandaj, për ne bota fizike e materies është një iluzion.

Materia jashtë nesh nuk shihet vetëm nga ana jonë, por edhe nga qeniet e tjera. Engjëjt që Allahu i ka ngarkuar të jenë vëzhgues e shohin po ashtu këtë botë:

Dy engjëj i rrinë atij nga e djathta dhe e majta, dhe, për çdo fjalë që ai thotë, ka pranë vetes një mbikëqyrës të gatshëm (për ta shënuar atë).  (Surah Kaf: 17-18)

Më e rëndësishmja është që Allahu sheh gjithçka. Ai e krijoi këtë botë deri në imtësinë më të vogël dhe e sheh atë në të gjitha gjendjet e saj. Siç na bën me dije Ai në Kur'an:

... Ta keni frikë Allahun dhe dijeni se Allahu i sheh mirë të gjitha punët që bëni ju. (Sure Bekare: 233)

Thuaj: "Allahu mjafton për dëshmitar midis meje dhe jush. Vërtet, Ai i njeh dhe i sheh mirë robërit e Vet". (Sure Isra': 96)

Nuk duhet harruar që Allahu mban shënimet për çdo gjë në librin e quajtur Leuhi Mahfudh (Librin e Ruajtur). Edhe nëse ne nuk i shohim të gjitha gjërat, ato janë në Leuhi Mahfudh. Allahu shpall se Ai mban shënim çdo gjë në "Mëmën e Librit" të quajtur Leuhi Mahfudh me vargjet në vazhdim:

E ai është te Ne, në Librin kryesor (Leuhi-mahfûdh), i lartësuar dhe plot urtësi. (Sure Zuhruf: 4)

... tek Ne është Libri që i ruan të gjitha. (Sure Kaf: 4)

S'ka asgjë të fshehtë në qiell dhe në Tokë, që të mos jetë e shënuar në Librin e qartë (Leuhi Mahfudh). (Sure Neml: 75)

Parathënie

Në ç'botë jetoni?

Një botë me bazë të fortë me njerëz dhe drunjë, oqeane me re përmbi tyre dhe, edhe më lartë, zbraztinë e pafund të hapësirës?

A jeni ju njëri nga miliarda njerëz në atë botë?

Nëse u përgjigjeni këtyre pyetjeve me "po," atëherë gaboheni!

Nëse keni qenë në gjendje t'iu përgjigjeni atyre me "po," atëherë kjo nënkupton se gjatë gjithë jetës suaj ju ndoshta e keni shpërfillur një të vërtetë më të rëndësishmen.

E vërteta është se ju fare nuk jetoni në një botë të tillë siç është përshkruar më lartë. Në botën tuaj, nuk ekziston as edhe distanca prej pak metrash, e lëre më prej miliarda kilometrash apo galaktika të largëta me vite drite. Në të vërtetë ju jetoni në një hapësirë të vogël të mbyllur – në një dhomë të vogël të mbyllur në majë të një kulle gjigante. Ju kurrë nuk e keni lëshuar atë dhomë. Ju kurrë nuk keni dalë jashtë saj apo nuk keni qenë kudo tjetër. Gjithë çfarë keni parë ju janë trajta të ndryshme, njerëz dhe hapësira që reflektohen në muret e asaj dhome. Ju keni dëgjuar vetëm tingujt e emituar nga altoparlantët e fshehur aty brenda. Në fakt, në atë dhomë të vogël në majë të kullës, nuk ekziston askush tjetër pos jush. Ju jeni tërësisht i vetëm!

"Kulla" për të cilën po flasim ne është trupi juaj dhe dhoma e vogël në majë të tij (me fjalë të tjera, bota juaj) është truri juaj.

Truri juaj është një dhomë e mbyllur jashtë së cilës nuk mund të dilni kurrë, pasi që çdo gjë që mendoni se është origjinali i materies në realitet përbëhet prej perceptimeve që ju i përjetoni në qendrat e të pamurit apo të dëgjuarit në trurin tuaj. Ju kurrë nuk mund t'i anashkaloni ato perceptime dhe ta përjetoni "materien e vërtetë" drejtpërdrejt, me fjalë të tjera, materien origjinale që ekziston jashtë trurit tuaj. Ju mund t'i shihni sinjalet elektrike që arrijnë në qendrën e shikimit të trurit, por kurrë nuk mund ta shihni burimin e vërtetë të atyre sinjaleve. Thënë troç, ju e shihni ekranin e kinemasë në muret e "dhomës" suaj, por kurrë nuk mund t'i përjetoni drejtpërdrejt origjinalet e atyre pamjeve.

Ne do ta shpalosim këtë të vërtetë në këtë libër. Ajo që ne do të shpjegojmë këtu, sipas të gjitha gjasave, do të jetë në kundërshtim me shumë ide dhe koncepte me të cilat ju jeni familiarizuar deri më tani. Megjithatë është një e vërtetë konkrete e bazuar në dëshmi shkencore. Prandaj, është e pamundur që të hidhet poshtë kjo e vërtetë kur njeriu mendon për të në një mënyrë të arsyeshme dhe logjike, në vend se t'iu përmbahet paragjykimeve të njohura.

Mos harroni kurrë se injorimi i të vërtetës apo mospranimi për të menduar për të nuk i sjell asnjë dobi një personi. Nëse dikush thotë: "Jo, unë jetoj në një planet në një gjithësi të pafund, jo në një dhomë të mbyllur," atëherë ai duhet ta dëshmoj këtë të vërtetë. Nëse nuk mundet, atëherë besimi i verbër në një ide të tillë vetëm se do të bëjë që ai të vazhdojë të mashtrohet.

Bota E Vockël Brenda Kafkës

Njerëzit mund të mashtrohen nga pamjet shumë bindëse, deri në atë pikë sa të mund të pandehin se këto pamje janë "të vërteta."

Shfaqja e filmit të parë në histori është një ilustrim interesant lidhur me këtë. Në Paris më 1985, dy shpikës francez, Auguste dhe Louis Lumière, shfaqën në një ekran imazhin e një treni që i afrohej një stacioni. Edhe pse treni ishte vetëm dy-dimenzional dhe u shfaq në bardh e zi që dridhej, prapseprap shumica e shikuesve në sallë ikën në panik, sepse besuan se treni do t'i shtypte ata!

Në filmin e parë të shfaqur në vitin 1895, shikuesit u larguan në panik duke menduar se treni që shfaqej në pëlhurë e kinemasë ishte i vërtetë.

Siç na dëshmon ky shembull, perceptimi i çfarëdo imazhi nga njeriu si "i vërtetë" është ngusht i lidhur me cilësinë teknike të atij imazhi. Sot, megjithatë, edhe efekte më realiste kinematike mund të arrihen duke iu falënderuar syzeve speciale që formojnë holograme (imazhe të perceptuara si tre-dimenzionale). Njerëzit që vënë këso syze pandezin se bota virtuale që shfaqet para syve të tyre është reale dhe reagojnë në përputhje me rrethanat. Mirëpo gjatë gjithë kohës, ata prapë janë të vetëdijshëm se ky imazh është një imazh krejtësisht virtual.

Syze speciale prodhojnë imazhe tre-dimenzionale që mund të ndikojnë që pranuesi të mendojë se ato janë reale.

Mirëpo si qëndron puna me gjendjen e imazheve që ne i quajmë "bota reale"? A ka mundësi që edhe këto të jenë të ngjashme me hologramet që na mashtrojnë me cilësinë e tyre teknike?

Për të gjetur përgjigjen në këto pyetje, së pari dhe para së gjithash na duhet të rishqyrtojmë atë që ne e njohim si "shikim" dhe procesin e të pamurit në përgjithësi.

Jashtë nuk ka dritë

Në mesin e atyre rrezeve të padukshme për syrin tonë janë rrezet X që përdoren në diagnozat mjekësore.

Në dritën e zbulimeve të fundit, shkencëtarët kanë arritur në një përfundim më se interesant: Në fakt, bota jonë është sterrë e zezë. Tani dihet se drita është një koncept krejtësisht subjektiv; me fjalë të tjera, ajo është thjeshtë një perceptim i formuar në mendjet e njerëzve. Në të vërtetë, nuk ekziston dritë në botën e jashtme. As llambat, as dritat e përparme të makinave, madje as Dielli, të cilin ne e konsiderojmë si burimin më të madh dhe më të fuqishëm të dritës, nuk emitojnë dritë fare.

Një zjarr gazi i ndezur emiton rrezatim infra të kuq, si edhe dritë.

Gjithë çka emitojnë Dielli dhe "burimet e tjera të dritës" janë fotonet, lloje të ndryshme të grimcave elektromagnetike të gjatësive të ndryshme valore. Këto grimca shpërndahen në tërë gjithësinë në mënyrën të cilën e lejojnë strukturat e tyre. Disa prej tyre e arrijnë Tokën tonë, ku përsëri prodhojnë llojet e efekteve të përcaktuara nga strukturat e tyre dhe të cilat ndryshojnë, varësisht nga vëllimi, pesha, shpejtësia dhe frekuenca e grimcës.

Për shembull, shumë grimca radioaktive hyjnë në trupat tonë dhe i përshkojnë ata. Ato mund të ndalen vetëm me anë të mburojave të plumbit. Disa nga këto grimca janë aq të rënda dhe të ngarkuara me energji sa që rëndom shkatërrojnë çfarëdo molekule me të cilën takohen dhe vazhdojnë rrugën e tyre, me një devijim të vogël. Ky fenomen përbën bazën në të cilën rrezatimi nxit kancerin. Makinat me rreze X përdorin rrezet X – një formë më e dobët e rrezatimit – dhe e shndërrojnë efektin e radio valëve elektromagnetike në "dritë të dukshme," domethënë, në një formë të dukshme për syrin tonë.

Pasi që radio valët nuk përmbajnë asnjë grimcë, ato nuk u shkaktojnë dëm njerëzve në momentin e përplasjes. Këto valë nuk mund të perceptohen nga asnjë shqisë e jona. Zhurma kërcëlluese që dëgjohet në mungesë të çfarëdo transmetimi në radiot e shtëpive tona është në të vërtetë tingulli i rrezatimit të sfondit kozmik – energji e mbetur nga "Big Bengu," shpërthimi përmes të cilit u krijua gjithësia. Fjala "tingull" këtu i referohet perceptimit që formohet në trurin tonë pasi radiot tona t'i kenë shndërruar këto valë në vibrime në ajër që veshët tonë mund t'i dëgjojnë.

Radio valët nuk mund të perceptohen nga asnjë prej shqisave tona. Mirëpo radiot në shtëpitë tona i shndërrojnë ato në valë zanore në një volum që veshët tonë mund ta dëgjojnë me lehtësi.

Fotonet, burimi i perceptimit që ne i referohemi si "dritë," janë grimca shumë më të lehta që zakonisht kthehen mbrapsht nga molekula e parë me të cilën ndeshen. Duke vepruar kështu, ato pothuajse nuk i shkaktojnë kurrfarë dëmi vendit të cilin e godasin. Për shkak të frenkuencave të tyre – shpejtësia në të cilën ato vibrojnë – rrezet ultravjollcë janë të ngarkuara me energji më të madhe dhe mund të depërtojnë më thellë në lëkurat tona, duke i dëmtuar ndonjëherë kodet gjenetike të qelizave. Kjo është arsyeja pse ekspozimi i tepërt ndaj rrezeve të Diellit mund të rezultojë me kancer të lëkurës.

Sytë tanë mund të perceptojnë vetëm ato rrezet e dritës bie mbi spektrin mes ultravjollcë dhe infra të kuqe.

Ato fotone të njohura si infra të kuqe për shkak të frekuencave të tyre lënë pas një sasi të energjisë së tyre, duke e rritur shpejtësinë e vibrimit të atomeve aty – me fjalë të tjera, nxehtësinë në sipërfaqen të cilën e godasin. Për këtë arsye, rrezet infra të kuqe quhen gjithashtu rreze të nxehtësisë. Një stufë qymyri apo një nxemëse elektrike lirojnë sasi të mëdha të rrezatimit infra të kuq, i cili "shihet" apo thënë më mirë perceptohet nga trupat tonë si nxehtësi.

Frekuencat e disa fotoneve shtrihen mes atyre të rrezeve ultravjollcë dhe infra të kuqe. Kur këto bien në shtresën e retinës në anën e pasme të syve tonë, qelizat aty i shndërrojnë ato në sinjale elektrike. Ne atëherë i perceptojmë këto fotone, të cilat janë në të vërtetë grimca, si "dritë." Po t'i perceptonin qelizat në syrin tonë fotonet si "nxehtësi," atëherë ajo që ne i referohemi si dritë, ngjyrë dhe errësirë nuk do të ekzistonin. Kur do ta shikonim një objekt, do ta perceptonim atë vetëm si diçka "të nxehtë" apo "të ftohtë."

Nuk është syri ai që sheh

Këtë informacion teknik lidhur me format e ndryshme të rrezatimit e ofrojmë thjesht për të sqaruar se ato nuk e shkaktojnë efektin e njohur si "dritë." Këto grimca radioaktive godasin, kërcejnë dhe nxisin efekte fizike dhe kimike që ndonjëherë shkaktojnë dëm. E megjithatë, efekteve që ato shkaktojnë nuk mund t'iu referohemi kurrë si dritë.

E vetmja arsye pse ne i përshkruajmë disa prej këtyre grimcave si "rreze drite" është se ato perceptohen prej syve tonë. Fotonet që bien në shtresën e retinës së syrit shndërrohen në impulse elektrike nga qelizat receptorë aty. Nervat pamore/optike bartin këtë rrymë elektrike në qendrën pamore në pjesën e pasme të trurit. Kjo qendër e interpreton këtë rrymë dhe shkakton imazhe.

Kur e hulumtojmë këtë sistem, arrijmë në një përfundim më se interesant: Në fakt, sytë tonë nuk kanë fare aftësi për të "parë." Syri është vetëm një organ ndërmjetësues që i shndërron fotonet në sinjale elektrike. Ai nuk ka aftësi për të kuptuar dhe interpretuar. Nuk është syri ai që e vështron botën e ndritshme gjithandej përreth nesh. Asnjë ndjesi e dritës apo ngjyrës nuk formohet në sy.

Për ta kuptuar më mirë këtë koncept, le të mendojmë për definicionin teknik të të pamurit pak më detajisht.

Në fakt, syri ynë nuk posedon tiparin e "të pamurit." Syri është vetëm një njësi ndërmjetëse retina e të cilit i shndërron fotonet që e arrijnë atë në sinjale elektrike.

Ne u japim emrin e një ngjyre fotoneve në frekuenca të ndryshme të vibrimit. Varësisht nga intensiteti i lëkundjeve të atyre fotoneve, ne u referohemi efekteve të dukshme që ato prodhojnë si ngjyrë e kuqe, e kaltër apo e verdhë. Kur të gjitha frekuencat bashkohen, rezultati është e bardha. Bora na duket e bardhë, sepse ajo i reflekton të gjitha frekuencat në dritën e diellit, kombinimi i të cilave prodhon të bardhën. Gjethet janë të gjelbërta, sepse ato i reflektojnë vetëm ato fotone në një frekuencë që jep ndjesinë e ngjyrës së gjelbërt, ndërsa i absorbon gjithë të tjerat. Qelqi është i tejdukshëm, mu sikurse ajri, sepse fotonet i përshkojnë ato tejpërtej dhe arrijnë tek ne pothuajse pa hasur në çfarëdo pengese – si retë apo njollat që shkaktojnë mizat. Një copë pëlhure e zezë nuk reflekton asnjë ngjyrë sepse i absorbon pothuajse të gjitha fotonet që e godasin atë. Me fjalë të tjera, asnjë foton nuk e arrin syrin tonë prej saj dhe ne e perceptojmë atë vetëm si një trajtë të errët apo të zezë. Një pasqyrë e imiton një imazh për arsye se sipërfaqja e saj e lëmuar reflektuese nuk absorbon gadi asnjë prej fotoneve që e godasin atë, por i kthen ato mbrapsht. Ato pasojnë një rrjedhë paralele me njëra tjetrën pothuajse duke mos iu nënshtruar asnjë deformimi.

Thënë shkurt, konceptet e "dritës," "të bardhës," "të gjelbërtës" apo "të tejdukshmes" iu referohen perceptimeve në tru dhe janë përshkrime krejtësisht relative. E vërteta është se në botën e jashtme nuk ekziston as dritë e as ngjyrë. Ekzistojnë vetëm format e rrezatimit të cilat ne i perceptojmë në atë formë. Interpretimi na takon vetëm neve. Edhe nëse fotonet që arrijnë shndërrohen në sinjale elektrike dhe qendra pamore në sy posedon të njëjtat karakteristika, një gabim apo ndryshim strukturor që mund të ndodhte në sy do të bënte që i njëjti objekt të perceptohej në shumë mënyra të ndryshme. Kjo është arsyeja pse njerëzit që nuk i shohin ngjyrat i perceptojnë dhe interpretojnë ngjyrat e caktuara ndryshe prej njerëzve normal.

Thënë shkurt, lëvizjet e fotoneve të cilat ne i interpretojmë si dritë apo ngjyrë nuk janë asgjë më shumë se sa dukuri fizike që ndodhin në errësirën sterrë të zezë të trurit. Trupat tonë – përfshirë sytë tonë dhe e gjithë bota materiale që e perceptojmë si vizion të ndritshëm tre-dimenzional që disa njerëz pohojnë se paraqet një realitet absolut – të gjitha ekzistojnë përbrenda po kësaj errësire.

Muri prej tri-etapash midis jush dhe botës së jashtme

Një vështrim i afërt i këtyre fakteve shkencore zbulon një të vërtetë më se të rëndësishme: Ne kurrë nuk mund të vendosim kontakt të vërtetë, të drejtpërdrejt me botën e jashtme.

Për shembull, kur ne ulemi dhe shikojmë televizion, ne kurrë nuk mundemi me të vërtetë ta shohim ekranin. Gjithë çka që arrin tek ne janë fotonet që dalin nga tubi elektronik i fotografisë. Këto nuk janë dritë, por vetëm grimca valore. Ngjashëm, ne "i shikojmë" objektet në dhomë përmes fotoneve që ato reflektojnë, mu sikurse topi i tenisit që kërcen prej një muri dhe kthehet drejt nesh. Me fjalë të tjera, madje edhe në këtë fazë, ne tashmë jemi të ndarë nga vet imazhi i televizionit.

Kur fotonet e tij arrijnë syrin tonë dhe e godasin retinën e syrit, ato shndërrohen në energji elektrike nga enzimet që ndodhen aty. Kjo përbën edhe një fazë tjetër midis televizionit dhe neve.

Kur nervat e bartin këtë energji elektrike në qendrën e të pamurit në trurin tonë, ajo përsëri ndërron formë, duke e marr formën të cilës ne i referohemi si "imazhe." Kjo është faza e tretë. Vetëm një hap i vetëm mjafton për të thyer lidhjen midis ekranit të televizionit dhe neve, e prapseprap ne kemi të bëjmë në fakt me tri prej tyre.

Për të bërë një analogji, kjo ëshë sikurse të lozësh lojën e Telefonit, që gjithashtu njihet si Pëshpëritjet Kineze, me tre njerëz të ndryshëm në tri dhoma që janë të lidhura njëra me tjetrën. A e ka thënë me të vërtetë personi fjalinë që është pëshpëritur në veshin tuaj apo ndoshta personi i dytë apo i tretë e ka ndryshuar atë në njëfarë mënyrë? Mos vallë personi i tretë e ka shpikur atë në veten e tij? Kurrë nuk mund të jeni të sigurt. Madje nuk mund të jeni aspak të sigurt se çfarë kanë thënë në të vërtetë lojtari i dytë apo i tretë.

Secili imazh arrin në trurin tonë në tri faza, ngjashëm me lojën e fëmijëve të Pëshpëritjeve Kineze apo të Telefonit. Personi i fundit kurrë nuk mund të jetë i sigurt nëse fjalët e pëshpëritura në veshin e tij janë të njëjta me ato që janë thënë nga i pari.

Për ta bërë edhe më të qartë këtë çështje, mund ta përmendim edhe një tjetër shembull. Imagjinoni që gjatë vitit të kaluar keni qenë i mbyllur të mbyllur në një dhomë të nëndheshme. E vetmja lidhje e juaj me botën e jashtme është një ekran televiziv me qark të mbyllur. Kur ta ndizni televizionin, lexoni mesazhin vijues:

Pamjet që do t'i shihni në këtë ekran po transmetohen drejtpërdrejtë nga kamerat në kontinentin Afrikan. Pamjet nga këto kamera janë duke u transmetuar live në drejtim të satelitëve dhe prej aty, tek receptorët mbi këtë dhomë, prej ku ato dërgohen në këtë dhomë.

A është i vërtetë ai mesazh apo jo? Kurrë nuk mund të jeni të sigurt, sepse secila fazë e transmetimit mbase mund të jetë krijuar nga një burim artificial. Në të vërtetë, kamerat – për të cilat thuhet se janë duke transmetuar live nga Afrika – mund të jenë duke e shfaqur një video kasetë të regjistruar vite më parë. Kjo pamje e regjistruar paraprakisht mund të jetë ajo që arrin tek ju nga sateliti. Për më tepër, mund të mos ketë as kamera dhe as satelitë fare dhe ju mund të jeni një qenie të cilës i shfaqet një video kasetë nga dhoma ngjitur me tuajën. Nuk mund të jeni të sigurt se çka keni perceptuar, pa udhëtuar personalisht në Afrikë. E pasi që nuk jeni në gjendje ta braktisni dhomën, është e pamundur për ju që të shkoni vetë dhe ta shihni pamjen "origjinale" Afrikane.

Mirëpo, përkundër këtyre dyshimeve, çkado që keni përjetuar nga bota e jashtme para se të hyni në këtë dhomë – plus dituria se në fund do ta lëshoni atë – mund të ndikojë që ju të formoni një pikëpamje që ajo që shihni në ekran është e vërtetë, një realitet që ekziston diku "atje jashtë." Por çfarë nëse ju do të jetonit në atë dhomë që nga lindja? Çka nëse kurrë nuk mund të largoheni? Çka nëse, për tërë jetën tuaj, e shihni "botën e jashtme" vetëm në atë ekran? Po të jetë kështu, ju nuk do të kishit prova që "ju bashkëveproni drejtpërdrejt me origjinalet" e atyre që shihni në ekranin e TV-së suaj. Sepse gjithë çka që vërtetë ishte atje ishin pamje në ekranin tuaj.

Kur e shikojmë ekranin e një televizori, ne nuk mund ta dijmë nëse imazhi që ne mendojmë se po e vështrojmë drejtpërdrejtë, nga një vendndodhje e largët, është në të vërtetë transmetim i një shiriti të regjistruar paraprakisht nga dhoma ngjitur me tuajën.

Fakte si këto në sferën e të pamurit, vlejnë po ashtu edhe për shqisat e të dëgjuarit, prekjes, shijimit dhe nuhatjes. Të gjitha këto përshtypje ne i perceptojmë në dhomat e mbyllura të trurit tonë (qendrat e të dëgjuarit, prekjes, shijimit dhe të nuhaturit). Kurrë nuk mund të vendosim kontakt të drejtpërdrejt me origjinalet e tyre në botën e jashtme. Tingujt që i dëgjojmë në radio formohen në qendrën e të dëgjuarit në trurin tonë. Në të vërtetë, nuk ekziston asnjë tingull jashtë nesh, vetëm lëvizjet fizike në ajër të cilave ne iu referohemi si "valë zanore." Pasi që u nënshtrohen proceseve të ndryshme në veshin e brendshëm, këto lëvizje fizike arrijnë tek ne si sinjale elektrike. Sinjalet elektrike që ne i perceptojmë a i përgjigjen gjësendi jashtë nesh apo jo? Kurrë nuk mund ta dijmë këtë. Duke u kthyer përsëri tek shembulli i dhomës së mbyllur, zëri i luanëve që hungërijnë në gjunglat e Afrikës mund të jenë në të vërtetë zëra të krijuar artificialisht në një studio mu pranë dhomës sonë.

Trupi ynë dhe ëndrrat tona

Deri tani, për të arritur një kuptim më të plotë të këtij koncepti, ne gjithmonë i jemi referuar objekteve të tjera. Ne kurrë nuk mund të perceptojmë "origjinalin" e një transmetimi televiziv, dhe as të dëgjojmë "origjinalin" e një talk show (emision bashkëbisedues) në radio. Të gjitha pamjet, tingujt, erërat dhe shijet formohen në qendrat përkatëse në trurin tonë. Ne nuk jetojmë në botën e jashtme, por në një botë brenda vetes sonë.

Një faktor që e bën këtë koncept të vështirë për t'u kuptuar është se njerëzit mashtrohen kur bëhet fjalë për vetë çështjen e trupave të tyre. Duart dhe këmbët që ata shohin kur shikojnë poshtë dhe perceptimet e prekjes në lëkurën e tyre bën që ata ta perceptojnë botën në një mënyrë krejtësisht të gabuar. Për shkak të përshtypjeve shqisore që ata i pranojnë, ata supozojnë se në të vërtetë janë duke jetuar në "botën e jashtme.

Mirëpo, e vërteta është se, sikurse me objektet e tjera, ne mund të bashkëveprojmë vetëm me perceptimin e trupit tonë në tru. I gjithë informacioni lidhur me trupin tonë – me fjalë të tjera, imazhet vizuale të tij dhe të gjitha perceptimet e tjera që arrijnë në trurin tuaj, janë perceptime në qendrën përkatëse brenda kafkës suaj.

Këtë mund ta kuptojmë më mirë kur i marrim parasysh ëndrrat. Kur ëndërroni, e shihni veten tuaj në botë tërësisht imagjinare. Objektet dhe njerëzit që i shihni rreth jush nuk kanë realitet. Toka ku ecni, qielli mbi kokën tuaj, shtëpitë, drurët, makinat dhe çdo gjë tjetër janë krejtësisht joreale. Ato nuk kanë origjinale materiale. Ato ndodhen në trurin tuaj apo, thënë më mirë, brenda mendjes suaj dhe askund tjetër.

Duke menduar më tej/më larg, e njëjta gjë vlen për trupat tonë. Kur shikoni poshtë në një ëndërr, siç jeni duke vepruar tani, ju perceptoni një trup me duar dhe krah, që ecën, merr frymë dhe përjeton ndjenja të prekjes. Ky trup që shihni në ëndrrën tuaj mund të jetë shumë i ndryshëm nga ai që në të vërtetë posedoni. Ju mund të ëndërroni veten me tri duar, përbindësh me katër këmbë. Mund të përjetoni ndjenja të prekjes të tri duarve. Në një ëndërr tjetër, mund ta përjetoni veten si një krijesë me krah që fluturon dhe të ndjeni se si rrahin këta krah në mënyrën më bindëse. Të gjithë këta trupa që mund të përjetohen kur ëndërrojmë janë vetëm iluzione virtuale në trurin tuaj. Por ju i perceptoni ato sikur ato të ndodhen jashtë trurit tuaj.

Ky shembull dëshmon se edhe pse ju perceptoni trupat tuaj në mënyrën më reale, kjo nuk nënkupton se ju posedoni në të vërtetë një trup të tillë në kuptimin fizik. Në mungesë të një trupi të tillë fizik, ne ende përjetojmë perceptime fizike dhe trupore që ekzistojnë në tërësi në mendjet tona.

Çfarë, atëherë, është dallimi midis ëndërrimit dhe jetës reale? Është e vërtetë se ëndrrat zgjasin më pak, janë më pak konsekuente dhe të regullta në aspektin logjik, se sa perceptimet të cilave iu referohemi si jetë reale. Mirëpo, thënë teknikisht, nuk ekziston asnjë dallim midis ëndërrimit dhe "jetës reale," sepse ato të dyja rezultojnë përmes stimulimit të qendrave shqisore brenda trurit.

Nëse ëndërrojmë se po fluturojmë, kjo nuk nënkupton se ne mund të fluturojmë me të vërtetë. Megjithatë, ndërsa zgjat ëndrra, ne jemi të bindur se e kemi këtë aftësi.

Në fletët e mëparshme, ekzaminuam se çfarë ndodhë në aso zona siç janë qendrat e të pamurit dhe të dëgjuarit në tru për të prodhuar atë që ne i referohemi si "jetë reale." Një enciklopedi përshkruan se si në të vërtetë ëndërrimi përjetohet në mënyrë saktësisht të njëjtë:

Kur e ëndërrojmë veten si një krijesë me krah, ne besojmë plotësisht se është ashtu.

Ëndërrimi, sikurse të gjitha proceset mendore, është një produkt i trurit dhe i aktivitetit të tij. Pa marr parasysh se a është i zgjuar apo duke fjetur një person, truri vazhdimisht liron valë elektrike. Shkencëtarët i matin këto valë me një intrument të quajtur elektroencefalograf. Në të shumtën e rasteve gjatë fjetjes, valët trurore janë të gjata dhe të ngadalshme. Por në kohë të caktuara, ato bëhen më të vogla dhe më të shpejta. Gjatë periudhave të valëve të shpejta të trurit, sytë lëvizin me shpejtësi sikur të ishte ai që flen duke shikuar një sekuencë ngjarjesh. Kjo fazë e gjumit, e quajtur gjumë REM (Lëvizje e Shpejtë e Syve), është koha kur ndodhin shumica e ëndrrave. Nëse zgjohet gjatëgjumit REM, ka mundësi që njeriut t'i kujtohen detajet e ëndrrës...

Gjatë gjumit REM, rrugët që bartin impulset nervore nga truri për në muskuj bllokohen. Prandaj, trupi nuk mund të lëvizë gjatë ëndrrave. Gjithashtu, korteksi celebral – pjesa e trurit që kyqet në funksione më të larta mentale – është shumë më aktive gjatë gjumit REM se sa gjatë gjumit pa ëndrra. Korteksi stimulohet nga neuronet (qelizat nervore) që i bartin impulset nga zona e trurit e quajtur kërcelli i trurit.1

Me fjalë të tjera, një ëndërr nuk është asgjë më shumë se tërësia e të gjitha perceptimeve që burojnë nga interpretimi i impulseve që arrijnë pjesët përkatëse të trurit.

Vini re që ajo që ne i referohemi si "jetë reale" ndodhë në mënyrë saktësisht të njëjtë. Impulset elektrike i arrijnë pjesët përkatëse të trurit tonë. Atje ato interpretohen, pas së cilës ne perceptojmë tërësinë e këtyre perceptimeve si "botën reale."

Kjo na shpie në një pyetje vendimtare: Cili është burimi i gjithë këtyre perceptimeve? Ne jemi të prirur të besojmë se gjithmonë bashkëveprojmë me origjinalet e botës së jashtme. E vërteta është se ekziston materia në botën e jashtme, por ne kurrë nuk mund ta përjetojmë origjinalin e kësaj materie.

Për ta kuptuar më mirë këtë koncept, le të vazhdojmë të mendojmë për të ëndërruarit. Pyeteni një person që ëndërron këtë: "Cili është burimi i të gjitha perceptimeve që është duke i përjetuar?" Sipas të gjitha gjasave, ai person gjysmë i zgjuar do të përgjigjet: "Objektet në botën e jashtme. Sytë dhe veshët e mi i perceptojnë ato." E megjithatë në këtë shembull nuk ekziston një botë e jashtme dhe as ndonjë trup fizik për ta perceptuar. Gjithëçka që përjetojnë ata që ëndërrojnë përbëhet vetëm prej sinjaleve të perceptuara nga qendrat përkatëse në trurin e tyre.

Gjithëçka që shohim, dëgjojmë, prekim, shijojmë apo nuhaTim përbëhet prej sinjaleve të perceptuara nga qendrat përkatëse në tru. Atëherë si mund të jemi të sigurt se e përjetojmë botën e jashtme origjinale?

Kushdo që pohon se është i sigurt për këtë pohon në të njëjtën kohë se ai është "njeriu i vogël në majë të kullës."

Pse është kështu? Në kapitullin pasues do të shohim arsyen pse.

Notes

1.World Book Multimedia Encyclopedia, "Ëndrra", World Book Inc., 1998.

Njeriu I Vogël Në Majë Të Kullës

Le të përmbledhim me pak fjalë atë që diskutuam në kapitullin e mëparshëm. Ne kurrë nuk mund të kemi njohuri të drejtpërdrejt të origjinaleve të gjërave që shohim, dëgjojmë, prekim dhe iu referohemi si "materie." Në të vërtetë ne bashkëveprojmë me perceptimet që i përjetojmë në trurin tonë. Ne kurrë nuk mund të dalim jashtë trurit tonë për të ardhur në kontakt me origjinalet e gjërave që shohim, dëgjojmë, prekim dhe kështu, kurrë nuk mund të verifikojmë se si janë origjinalet e tyre. Nuk ekziston asnjë dallim teknik midis të ëndërruarit dhe jetës reale, që ne i perceptojmë të dyja brenda trurit tonë. Bota e gjerë që ne e imagjinojmë të jetë aq shumë e madhe është në të vërtetë një tërësi e perceptimeve të transmetuara në trurin tonë. Galaktikat gjigante, për të cilat mendojmë se janë me miliarda milje larg nesh, janë në të vërtetë vetëm perceptime në qendrën pamore të trurit tonë. Ato nuk janë fare "jashtë në hapësirë," por pikërisht brenda nesh.

Shumë njerëz, nëse jo gadi të gjithë, janë të pavetëdijshëm për këtë të vërtetë shumë të rëndësishme. E megjithatë edhe nëse të tjerët janë të pavetëdijshëm për këtë, ky nuk është arsyetim që edhe ne të jemi të pavetëdijshëm – sepse ne po ashtu i shohim "të tjerët" në fjalë si imazhe në trurin tonë. Ne i përjetojmë këto imazhe dhe jemi përgjegjës për të kuptuar atë që shohim. Madje edhe nëse dëgjojmë që çdonjëri rreth nesh të na thotë: "Kjo botë është reale, jo një perceptim," kjo prap nuk ndryshon asgjë. Në një ëndërr, ju mund të dëgjoni me mija njerëz të bërtasin me një zë: "Kjo botë është reale, jo një perceptim". Prapseprap ajo ëndërr së shpejti do të përfundojë. Gjithë ata njerëz befas do të zhduken. Përveç se ishin perceptime, asnjëri prej tyre nuk kishte ekzistuar në radhë të parë ndonjëherë.

Jeta reale, gjithashtu, do të përfundojë një ditë – me vdekje. Gjithëçka që shohim (duke përfshirë edhe ata të cilët na kanë thënë "ky është origjinali i botës") do të zhduken, për t'u zëvendësuar nga një realitet krejtësisht të ri – domethënë, me botën e Ahiretit. Allahu e shpall këtë të vërtetë në Kur'an, kur Ai e përshkruan gjendjen e vështirë të atyre që i bëjnë qeniet dhe qëllimet e paqarta në këtë botë gjithë qëllimin e jetës së tyre – ose përndryshe kërkojnë ndihmë nga këto gjëra, duke i shndërruar këto në këtë mënyrë në idhuj.

Shqelmimi i një guri nuk dëshmon se njeriu ka të bëjë me gurin origjinal që ekziston jashtë tij. Guri për të cilin njeriu përjeton eksperiencë është vetëm një perceptim në tru. Ne mund ta përjetojmë perceptimin e njëjtë kur ëndërrojmë.

... E, kur t'u vijnë të dërguarit Tanë (engjëj), për t'ua marrë shpirtin, do t'u thonë: "Ku janë idhujt që i adhuronit në vend të Allahut?" Ata do të thonë: "Na braktisën." Kështu ata dëshmojnë kundër vetes, që kanë qenë mohues.  (Sure A'raf: 37)

Ata që i kundërshtojnë faktet e paraqitura këtu janë materialistët, ata të cilët besojnë në mënyrë të gabueshme se materia është realiteti absolut dhe se mendja njerëzore është vetëm një formë tjetër e materies. Duke folur në mënyrë të përgjithësuar, materialistët nuk janë të gatshëm për të menduar dhe për të diskutuar të vërtetën e qartë të shpjeguar këtu, që ne kurrë nuk mund të vendosim kontakt të drejtpërdrejt me materien. Shpeshherë ata frustrohen shume me këtë ide. Më parë në shekullin e tetëmbëdhjetë, materialistët u zemëruan kur filozofi dhe kleriku britanik Xhorxh Berkli shpjegoi në mënyrë sistematike që ajo që ne njohim për materie është në të vërtetë një strukturë perceptimesh në mendjet tona. Mendimtari materialist Samuel Xhonson, i cili jetoi në të njëjtën kohë, shqelmoi një gur dhe bërtiti me zë të lartë se duke vepruar kështu, ai e kishte "përgënjeshtruar" Berklin. Mirëpo, reagimi primitiv i Xhonsonit dhe pohimet e ngjashme të bëra nga materialistët e tjerë, të mëvonshëm – tregojnë vetëm se sa larg janë ata nga të kuptuarit e të vërtetës për materien. As shqelmimi i gurëve dhe as goditja e mureve nuk përbëjnë asnjë provë për atë se ata bashkëveprojnë drejtpërdrejt me origjinalet e gurëve dhe mureve. Çdo gjë që ne bëjmë dhe ndiejmë në atë moment është një grup perceptimesh brenda trurit tonë. Dikush që shqelmon një gur apo grushton një mur është duke shqelmuar dhe grushtuar në fakt perceptimin e gurit apo të murit brenda trurit të tij. Me të vërtetë, ata mund ta shqelmojnë një gur në mënyrë po aq realiste në ëndërr, por çdonjëri do të pajtohet pa dyshim se ai gur nuk është asgjë më shumë se një perceptim i trurit.

Rezistenca e materialistëve për këtë çështje bazohet përgjithësisht në dështimin e tyre për ta kuptuar këtë. Ata ia kanë imponuar vetes besimin dogmatik në ekzistencën absolute të materies dhe me forcë i shmangen vënies së saj në pikëpyetje. Këtu, ne po e peshojmë dhe zbulojmë një të vërtetë që ata nuk dëshirojnë ta marrin parasysh: që nëse ata e pranojnë se kanë kontakt të drejtpërdrejt me materien origjinale, atëherë ata duhet gjithashtu ta konsiderojnë vetveten si "njeriun e vogël në majë të kullës."

Kulla dhe dhoma e mbyllur në majë të saj

Imazhi i kullës, i cili e përcakton titullin e këtij libri, është vetëm një metaforë që ne kemi përdorur për të ndihmuar të qartësojmë këtë çështje.

Kuptimi i saj është ky: Nëse pohoni se ju bashkëveproni drejtpërdrejtë me origjinalet e dynjasë dhe të trupit tuaj, të cilat ekzistojnë jashtë trurit tuaj, atëherë ju duhet të pranoni ekzistencën e një trupi gjigant që i bart gjithë këto imazhe brenda kafkës suaj. Në atë rast, meqenëse ju perceptoni çdo gjë në trurin tuaj, ju jeni një person i vockël i mbyllur brenda një dhome të vockël, në majë të një kulle gjigante.

Njeriu posedon eksperiencën/përvojën vetëm të perceptimit dhe imazhin e çdo gjëje që njeriu beson se posedon të formuar në tru. Dhe njeriu kurrë nuk mund t'i dijë format e tyre origjinale që ndodhen jashtë tij.

Si arrijmë në këtë përfundim? Le të gjykojmë, etapë pas etape:

1) Shikoni përreth jush në këtë moment, dhe do të shihni një numër të madh objektesh: mobilie, mure, shtëpi, njerëz, vetura, qiellin – dhe përveç gjithë këtyre, vetë trupin tuaj. Të gjitha këto objekte, duke përfshirë edhe vetë trupin tuaj, janë në të njëjtin vend.

2) Ku është ai vend? Përkujtoni sqarimet në faqet paraprirëse dhe do të kuptoni se ky "vend" nuk është askund tjetër pos në qendrën pamore brenda trurit tuaj. Me fjalë të tjera, e gjithë bota me të cilën keni të bëni, duke përfshirë vetë trupin tuaj, është një hapësirë prej vetëm disa centimetrash kub në trurin tuaj, në kafkën tuaj. Mu në këtë moment, ju po e shikoni këtë libër në atë pjesë të trurit tuaj. Duart që shihni, dhe ndjeni, ndërsa i shfletoni këto faqe janë po ashtu brenda qendrave të të pamurit dhe të prekurit në trurin tuaj. Të gjitha organet në trupin tuaj ndodhen në të njëjtin vend. Karriga ku jeni ulur ndërsa lexoni dhe dhoma në të cilën ndodhet ajo karrige, janë të gjitha aty po ashtu.

3) Andaj, a besoni se e shikoni trupin tuaj origjinal material e jo këtë perceptim brenda kafkës suaj? Nëse besoni se e shikoni një trup të tillë, atëherë duhet të kuptoni se kurrë nuk keni qenë në gjendje që ta perceptoni atë. As që nuk posedoni ndonjë informacion për atë se si mund të jetë ai. Gjithëçka që mund të bëni është të supozoni se si duket ai.

4) Nëse besoni se shikoni origjinalin e trupit tuaj, atëherë duhet të pranoni ekzistencën e një gjiganti jashtë trupit tuaj që ju e shikoni në këtë moment. Pasi që ju dhe çdo gjë që shihni – dhoma juaj dhe të gjitha objektet jashtë saj – ndodhen në qendrën e të pamurit të asaj kafke gjigante. Prandaj, trupi fizik i saj duhet të jetë poashtu vigan. Poshtë pjesës ku ju jeni në këtë moment, duhet të ndodhen shpatullat, krahët, një trup, këmbët dhe shputat (nëse ky gjigant është, në të vërtetë, një person me dy duar, dy këmbë sikurse edhe ju.)

5) Duke qenë kështu, ju duhet të jeni një qenie miniaturale njerëzore që jeton në një kafkë gjigante. Për ta thënë këtë ndryshe, përfytyroni se jeni të burgosur në një dhomë të mbyllur në majë të një kulle gjigante, duke mos qenë kurrë në gjendje ta braktisni atë dhomë dhe thjeshtë duke e shikuar një ekran të vendosur përpara jush. Në këtë analogji, kulla është trupi juaj, origjinalin e të cilit pohoni se e shikoni, ndërsa trupi që ju perceptoni është vetëm njeriu i vogël i burgosur në majë të asaj kulle.

Nëse pohoni se keni një trup pamjen e jashtme të të cilit ju e perceptoni nga jashtë, atëherë ju duhet të pranoni se jetoni të burgosur në majë të një kulle gjigante; që ju kurrë nuk mund ta lëni atë dhomë, por vetëm shikoni ekranin para jush.

Ju nuk mund ta shihni kurrë këtë kullë gjigante (dmth. origjinalin e trupit që ju mendoni se e shihni në mënyrë të drejtpërdrejtë), pasi që jeni i mbyllur në një dhomë të vockël në majën e saj. Ju nuk mund ta braktisni kurrë atë dhomë gjatë gjithë jetës suaj. Ju vetëm mund t'i shikoni imazhet e pasqyruara në muret e asaj dhome. Disa objekte në ato imazhe (yjet, për shembull) mund të duken se janë me miliona milje larg. E megjithatë e vërteta është se ju ende mbeteni në atë dhomë të vockël.

Për të kuptuar më mirë këtë çështje, merreni shembullin e filmave vizatimor që shpeshherë shfaqen në televizion. Në disa prej këtyre filmave vizatimor, një robot gjigant kontrollohet prej dikujt që është i ulur në qendrën komanduese në kokën e makinës. Për shembull, në filmin e mirënjohur Voltran, robotët gjigant drejtohen prej një njeriu të ulur në qendrën komanduese në pjesën e kokës. Roboti vepron në pajtim me urdhërat e atij personi. Komanduesi është një njeri i vockël i ulur brenda një njeriu mekanik me madhësi të një rrokaqielli.

Nëse besoni që ju bashkëveproni me origjinalin e trupit që shikoni dhe ndjeni në këtë moment, atëherë duhet ta pranoni këtë sistem. Për ta thënë këtë më ndryshe, ju duhet të pranoni që ju jeni një njeri i vogël i ulur në një dhomë në majë të një kulle, apo në majë të një roboti gjigant.

Merreni parasysh që trupi juaj që ju shikoni dhe përjetoni në këtë moment është përafërsisht 5 këmbë, nëntë inç – apo 1.80 centrimetra – i lartë. Atëherë, në kuptim të krahasimit, ju duhet të pranoni që trupi origjinal jashtë trurit tuaj, me të cilin besoni se keni kontakt të drejtpërdrejtë, ka madhësi gjigante. Në qoftë se trupi është një kullë dhe "Unë"që e përjeton atë është një person në një qeli në majë të asaj kulle, atëherë ajo kullë duhet të jetë me qindra këmbë e lartë. Në qoftë se keni një imazh të lartësisë 5' 9" të trupit të cilit i referoheni si "unë," atëherë trupi jashtë, me të cilin ju pranoni se keni kontakt të drejtpërdrejtë, duhet të jetë më qindra këmbë i lartë.

Edhe një tjetër shembull mund ta bëj këtë më të qartë. Dikush që pohon se është duke e shikuar veturën origjinale e cila ndodhet jashtë trurit të tij, edhe pse ai në të vërtetë e sheh perceptimin e saj në mendjen e tij, duhet të mendoj si vijon:

Imazhi i veturës formohet në trurin e një personi. Qendra e të pamurit nuk është më ka madhësi më të madhe se disa centrimetra kub. Nëse imazhi i një veture disa këmbë e gjatë përputhet me atë hapësirë, atëherë qendra pamore duhet të ketë së paku madhësinë e një veture.

Në filmin e famshëm vizatimor Voltran, një robot gjigant drejtohet nga një pilot që është i ulur në një dhomëz në kokën e tij.

Dhe në qoftë se ajo qendër është disa metra e madhe, atëherë truri i njeriut duhet të ketë dimenzione proporcionalisht gjigante.

Nëse truri i njeriut zë një hapësirë aq të madhe, atëherë në proporcion me trurin e tij, një trup i njeriut duhet të ketë një madhësi prej disa miljesh.

Ne këtu po i referohemi vetëm dikujt që i hedh një shikim një makine. Merreni parasysh një person që e shikon një luginë disa milje të gjatë. Nëse ai pohon se e shikon origjinalin e luginës, atëherë qendra pamore e tij duhet, po ashtu, të zërë një hapësirë me madhësi prej së paku disa miljash katrorë. Po të jetë kështu, atëherë truri, organet e brendshme, duart, këmbët e atij personi duhet të jenë të gjitha në proporcion – dhe me dimenzione kolosale.

Pasi që mundësitë e tilla nuk vijnë në shprehje, a nuk është krejtësisht e palogjikshme të pohohet se një veturë disa metra e gjatë, apo një luginë me madhësi prej disa kilometrash katrorë, ekzistojnë vërtet jashtë dhe se perceptuesi me të vërtetë ka të bëjë me to në format e tyre origjinale?